อ่านฮันกึล (한글) ตัวอักษรเกาหลี: 5 รูป 2 ขั้นตอน กับบ่ายเดียว

ที่ว่า “เรียนได้ในเช้าเดียว” เป็นเรื่องจริง และมีเหตุผล: ตัวอักษรไม่ได้ถูกกำหนดขึ้นตามใจ ห้ารูป สองขั้นตอน แล้วอ่านคำจริงจากชุดฝึกได้ทันที

ห้ารูป สองขั้นตอน

ฮันกึลถูกออกแบบขึ้น ไม่ได้สืบทอดมา และการออกแบบนั้นมองเห็นได้ พยัญชนะพื้นฐานห้าตัวคือภาพวาดของปากขณะออกเสียงตัวนั้น: ㄱ โคนลิ้นยกขึ้น ㄴ ปลายลิ้นแตะปุ่มเหงือก ㅁ ริมฝีปาก ㅅ ฟัน ㅇ ลำคอ อีกแปดตัวคือห้าตัวนี้ที่เติมขีดเข้าไป และอีกห้าตัวคือการเขียนซ้อนสอง ㄹ คือตัวเดียวที่ไม่ได้มาจากทั้งสองทาง

ขีดที่เพิ่มหมายถึงลมมากขึ้น และการซ้อนสองหมายถึงความเกร็งมากขึ้น รูปจึงบอกเสียง — นี่คือเหตุผลที่พยัญชนะสิบเก้าตัวไม่ใช่สิบเก้าสิ่งที่ต้องท่อง คุณได้เปรียบตรงนี้: ภาษาไทยมีคู่ ก/ค ต/ท ป/พ ที่ต่างกันที่ลมอยู่แล้ว ㄲ ㄸ ㅃ ใกล้ ก ต ป ㅋ ㅌ ㅍ ใกล้ ค ท พ ส่วน ㄱ ㄷ ㅂ อยู่ตรงกลางระหว่างสองชั้นนั้น — ตัวกลางนี่แหละที่ต้องฝึกหู

สระคือเส้นสองเส้นกับจุดหนึ่งจุด

เส้นตั้ง ㅣ เส้นนอน ㅡ และจุดหนึ่งจุดซึ่งปัจจุบันเขียนเป็นขีดสั้น ๆ ตำแหน่งของจุดให้สระหลักสี่ตัว จุดที่สองเติมเสียง y ไว้ข้างหน้า

นั่นคือสระสิบตัวจากแทบไม่มีอะไรเลย อีกสิบเอ็ดตัวที่เหลือคือการรวมกันของสระเหล่านี้ — ㅐ คือ ㅏ+ㅣ ㅘ คือ ㅗ+ㅏ — พอสิบตัวแรกอยู่ในหัวแล้ว คุณจะถอดรหัสที่เหลือได้ทันทีที่เห็น

สระสองตัวที่ผู้เรียนชาติอื่นบ่นว่ายากที่สุดคือ ㅓ กับ ㅡ — คุณมีทั้งสองในภาษาไทยอยู่แล้ว: ㅓ ใกล้ เ-อ และ ㅡ ก็คือสระ อึ แทบจะตรงตัว สิ่งเดียวที่ต้องปล่อยวางคือความสั้น-ยาว: ภาษาเกาหลีที่พูดกันทุกวันนี้ไม่แยกสระสั้นกับสระยาวแบบ อึ/อือ ความยาวของสระไม่เปลี่ยนความหมาย

ตัวอักษรซ้อนกันเป็นบล็อกพยางค์ — และสระไม่เคยมาก่อนพยัญชนะ

ภาษาเกาหลีไม่ได้เขียนตัวอักษรเรียงเป็นแถว แต่อัดแต่ละพยางค์ลงในสี่เหลี่ยมหนึ่งช่อง พยัญชนะก่อน สระตามมา ตัวสะกด (ถ้ามี) อยู่ล่างสุด สระตัวตั้งไปทางขวา สระตัวนอนไปข้างล่าง

อักษรไทยก็วางสระไว้รอบพยัญชนะ — ข้างหน้า ข้างหลัง ข้างบน ข้างล่าง — แนวคิด “พยัญชนะกับสระประกอบกันเป็นพยางค์” จึงไม่ใช่ของใหม่สำหรับคุณ สิ่งที่ต่างมีสองข้อ ข้อแรก ฮันกึลไม่มีสระที่เขียนไว้หน้าพยัญชนะแบบ เ- แ- โ- ไ- ใ- ลำดับที่เห็นคือลำดับที่อ่านเสมอ ข้อสอง ฮันกึลเขียนสระทุกตัว ไม่มีสระลดรูปแบบ คน และไม่มีเครื่องหมายการันต์กำกับตัวที่ไม่ออกเสียง สระในบล็อกจึงอ่านได้ครบทุกตัว ส่วนพยัญชนะยังเปลี่ยนเสียงได้ตามตัวข้างเคียง ซึ่งเป็นเรื่องของบทถัดไป

ㅇ เงียบ ๆ ตัวนี้หลอกทุกคนได้หนึ่งครั้ง เพราะที่ก้นบล็อก ตัวอักษรเดียวกันคือเสียงจริง ng — 강 ลงท้ายเหมือน ง สะกดใน กาง

ลองอ่านดู — ทั้งหมดมาจากชุดฝึก

ทุกคำข้างล่างนี้ปรากฏจริงในชุดฝึกพูดของเว็บไซต์ และไม่มีคำไหนมีตัวสะกด จึงถอดอ่านได้ตรง ๆ ออกเสียงไปเลย ยังไม่ต้องหาความหมาย — และอย่าเผลอใส่วรรณยุกต์: พยางค์เกาหลีไม่มีเสียงสูงต่ำประจำตัว

ต่อไปคือตัวซ้อนสอง ตัวเหล่านี้ไม่ได้ถูกจำกัดตำแหน่ง — เจอทั้งต้นคำและกลางคำ — แต่เป็นห้าตัวที่ผู้เรียนข้ามมากที่สุดเวลาอ่านออกเสียง สำหรับคุณตัวซ้อนกลับง่ายที่สุด: อ่าน ㄲ ㄸ ㅃ เป็น ก ต ป ㅉ เป็น จ และ ㅆ เป็น ส ที่เกร็งกว่าปกติ

ตัวอักษรตัวหนึ่งแทบไม่เคยขึ้นต้นคำ

จากคำเกาหลีที่ต่างกัน 14,001 คำในเว็บไซต์นี้ มีเพียง 41 คำ — 0.29% ที่ขึ้นต้นด้วย ㄹ สามสิบเก้าจาก 41 คำนั้นเป็นคำยืมและชื่อเฉพาะ — 런던, 레스토랑, 리모컨, 라디오 อีกสองคำที่เหลือคือคำช่วย 로 กับ 를 นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ: อักขรวิธีเกาหลีมีกฎ (두음법칙) ที่เปลี่ยน ㄹ ต้นคำเป็น ㄴ หรือ ㅇ คำเกาหลีแท้จึงแทบขึ้นต้นด้วยตัวนี้ไม่ได้ ฝึก ㄹ ระหว่างสระแทน — นั่นคือที่ที่คุณจะเจอมันจริง ๆ

ใช้ได้ในทางปฏิบัติ: ถ้าคำขึ้นต้นด้วย ㄹ ให้คาดว่าเป็นคำยืม ส่วนตัวเสียงเอง ระหว่างสระ ㄹ คือ ร ที่กระดกลิ้นครั้งเดียว ไม่รัว และไม่ใช่ ล ส่วน ㄹ ที่เป็นตัวสะกด — 물, 서울 — คือเสียง l ปิดท้ายพยางค์ ซึ่งภาษาไทยไม่มี: ล สะกดของไทยออกเสียงเป็นเสียง น (กาล อ่านว่า กาน) นี่คือเสียงเดียวในบทนี้ที่ต้องฝึกแยก — 물 ไม่ใช่ 문 ปลายลิ้นแตะเพดานค้างไว้

สิ่งที่ไม่มีใครบอกคุณต่อจากนี้

ตอนนี้คุณอ่านคำเกาหลีทุกคำในเว็บไซต์นี้ได้แล้ว แต่คุณจะยังจำมันไม่ได้เมื่อได้ยินคนพูด และนั่นไม่ใช่ความล้มเหลวของการอ่าน — ตัวอักษรบอกส่วนประกอบของคำได้แม่นยำ แต่การพูดลบรอยต่อระหว่างส่วนประกอบนั้น

ช่องว่างนั้นมีกฎของมันเอง และกฎสั้น: ทำไมภาษาเกาหลีออกเสียงไม่ตรงตัวเขียน อ่านต่อทันทีหลังบทนี้ — กลไกใหญ่ที่สุดในนั้น คือตัวสะกดที่ปิดไว้ไม่ปล่อยลม เป็นสิ่งที่ปากคุณทำอยู่แล้วทุกครั้งที่พูดว่า รัก หรือ บาป การอ่านฮันกึลโดยไม่รู้กฎเหล่านั้น ให้ผู้เรียนที่ถอดรหัสหน้ากระดาษได้แต่ฟังไม่เข้าใจอะไรเลย

ฝึกเรื่องนี้

• เรียนภาษาเกาหลีขณะนอนหลับ192

รายการคำศัพท์ภาษาเกาหลี →