កម្រិតភាសាកូរ៉េ៖ 반말, 해요체, 합쇼체

ភាសាកូរ៉េដាក់ទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកជាមួយអ្នកស្ដាប់ចូលទៅក្នុងកិរិយាសព្ទគ្រប់ម៉ាត់។ អ្នកខ្មែរប្ដូរសព្ទ ហើយបន្ថែម បាទ ជាមួយ ចាស។ អ្នកកូរ៉េប្ដូរខ្លួនចុងកិរិយាសព្ទតែម្ដង។

គ្មានទម្រង់អព្យាក្រឹតទេ

អ្នកខ្មែរប្ដូរពាក្យតាមអ្នកស្ដាប់រួចទៅហើយ៖ ខ្ញុំបាទ ឬ ខ្ញុំ ឬ អញ · ញ៉ាំ ឬ ពិសា · ហើយបន្ថែម បាទ ជាមួយ ចាស នៅចុងប្រយោគ។ ដូច្នេះគំនិត «និយាយម្យ៉ាងៗតាមអ្នកស្ដាប់» មិនមែនជារឿងថ្មីសម្រាប់អ្នកទេ។

អ្វីដែលថ្មីគឺទីតាំង៖ ភាសាកូរ៉េដាក់វានៅក្នុងចុងកិរិយាសព្ទ ហើយចុងកិរិយាសព្ទនោះលុបចោលមិនបានឡើយ។ ជ្រើសរើសខុសមិនមែនជាកំហុសវេយ្យាករណ៍ទេ វាជាកំហុសខាងសង្គម ហើយនោះជាហេតុដែលមេរៀននេះធ្ងន់ជាងមេរៀនវេយ្យាករណ៍ដទៃ។

វេយ្យាករណ៍សាលារាប់បានប្រាំមួយកម្រិត — បួនជាផ្លូវការ និងពីរមិនផ្លូវការ។ ក្នុងការប្រើប្រាស់ជាក់ស្ដែង អ្នកត្រូវការតែបីប៉ុណ្ណោះ។

ភាសាកូរ៉េមានអ័ក្សគោរពពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ 요 គឺសម្រាប់អ្នកស្ដាប់ ឯ -시- គឺសម្រាប់ប្រធានប្រយោគ។ អត្ថបទនេះនិយាយពីអ័ក្សទីមួយ ឯអ័ក្សទីពីរស្ថិតនៅ ពាក្យគោរព 시 និង 님។

해요체 គឺជាកន្លែងដែលអ្នករស់នៅ

ប្រហែលកៅសិបភាគរយនៃការសន្ទនាប្រចាំថ្ងៃកើតឡើងនៅទីនេះ។ ហាង ផ្សារ តាក់ស៊ី មិត្តរួមការងារដែលអ្នកចុះសម្រុងជាមួយ និងអ្នកមិនស្គាល់ដែលមានវ័យស្មើអ្នក។ វាសុភាពដោយមិនរឹងរូស ហើយវាមិនត្រូវការពាក្យបន្ថែមទេ — ចុងកិរិយាសព្ទធ្វើការនោះស្រេច។

បាទ ជាមួយ ចាស ជិតនឹង 요 ណាស់ ប៉ុន្តែខុសគ្នាបីកន្លែង។ មួយ៖ វាជាពាក្យដាច់ដោយឡែកនៅខាងក្រៅកិរិយាសព្ទ ឯ 요 ជាផ្នែកមួយនៃខ្លួនកិរិយាសព្ទ។ ពីរ៖ បាទ ជាមួយ ចាស ប្ដូរតាមភេទអ្នកនិយាយ ឯ 요 មិនប្ដូរទេ ប្រុសនិងស្រីប្រើដូចគ្នា។ បី៖ បើមិនដាក់ បាទ ប្រយោគខ្មែរនៅតែអព្យាក្រឹត ប៉ុន្តែបើដក 요 ចេញ ប្រយោគកូរ៉េមិនក្លាយជាអព្យាក្រឹតទេ — វាក្លាយជា 반말 ភ្លាម។

កត់សម្គាល់ថាទាំងបីប្រយោគខាងលើបញ្ចប់ដោយ 요។ ព្យាង្គតែមួយនោះគឺជាប្រព័ន្ធសុភាពទាំងមូលក្នុងទំហំតូច — រក្សាវាទុក ហើយអ្នកនឹងមិនខុសទេ។ ការដក 요 ចេញនាំអ្នកទៅជិត 반말 ប៉ុន្តែមិនទាន់គ្រប់ទេ៖ 학생이에요 មិនក្លាយជា 학생이에 ឡើយ។ រូបមន្តពេញលេញនៅខាងក្រោម។

합쇼체 គឺជាសំឡេងជាសាធារណៈ និងសំឡេងនៅរោងចក្រ

ព័ត៌មានតាមទូរទស្សន៍ សេចក្ដីប្រកាស ការធ្វើបទបង្ហាញ កងទ័ព និងការជួបលើកដំបូងជាមួយមនុស្សឋានៈខ្ពស់ជាង។ នៅកន្លែងធ្វើការក្នុងប្រទេសកូរ៉េ នេះជាកម្រិតដែលអ្នករាយការណ៍ទៅថៅកែ និងឮនៅកិច្ចប្រជុំពេលព្រឹក។ វាបង្ហាញចម្ងាយ — ចម្ងាយសមរម្យ មិនមែនភាពត្រជាក់ទេ។

អ្នករៀនច្រើនតែប្រើវាហួសកម្រិត ព្រោះសៀវភៅសិក្សាបង្រៀន 합니다 មុនគេ។ ការនិយាយ 저는 학생입니다 ទៅមិត្តភក្ដិ ស្ដាប់ទៅដូចជាអ្នកកំពុងឆ្លើយសម្ភាសន៍។

반말 គឺគេផ្ដល់មកអ្នក មិនមែនអ្នកយកខ្លួនឯងទេ

ក្នុងចំណោមមិត្តជិតស្និទ្ធ និងសាច់ញាតិក្មេងជាង 반말 គ្រាន់តែជាកម្រិតដែលគេប្រើ។ ក្រៅពីរង្វង់នោះ អ្នកមិនមែនជាអ្នកសម្រេចទេ។ គេជាអ្នកផ្ដល់វាមកអ្នក — ជាធម្មតាអ្នកចាស់ជាង ឬអ្នកមានឋានៈខ្ពស់ជាង ដោយប្រយោគដូចជា 말 놓을까요? គឺ «យើងលែងនិយាយបែបផ្លូវការទៀតបានទេ?»។ ការយកវាមកប្រើដោយខ្លួនឯង ស្ដាប់ទៅមិនគួរសម ទោះភាសាកូរ៉េរបស់អ្នកល្អគ្រប់ចំណុចផ្សេងក៏ដោយ។

ភាសាខ្មែរក៏ដូចគ្នាដែរ — ការប្ដូរទៅ អញ ជាមួយ ឯង គឺទំនាក់ទំនងជាអ្នកសម្រេច មិនមែនម្ខាងសម្រេចទេ។ ខុសគ្នាត្រង់ថា ភាសាខ្មែរមានផ្លូវកណ្ដាល៖ អ្នកអាចរក្សាសព្វនាមអព្យាក្រឹតទុក ហើយគ្រាន់តែមិនដាក់ បាទ។ ភាសាកូរ៉េគ្មានផ្លូវកណ្ដាលនោះទេ ព្រោះការជ្រើសរើសស្ថិតនៅលើចុងកិរិយាសព្ទ — 요 មាន ឬក៏គ្មាន។

ករណីលើកលែងគឺមេឌា។ រឿងភាគនិងចម្រៀងពោរពេញដោយ 반말 ព្រោះតួអង្គជិតស្និទ្ធនឹងគ្នា ហើយនោះជាហេតុដែលអ្នករៀនស្រូបយកវាមុនគេ រួចយកទៅប្រើខុសកន្លែង។

របៀបបង្កើត 반말 ជាក់ស្ដែង

យកទម្រង់ 해요체 មក រួចដក 요 ចេញ។ របៀបនេះគ្របដណ្ដប់លើកិរិយាសព្ទនិងគុណនាមស្ទើរតែទាំងអស់ ក្នុងគ្រប់កាល។

이에요 ជាមួយ 예요 គឺជាករណីលើកលែង។ ពួកវាមិនដក 요 ចេញទេ — ពួកវាប្ដូររូបរាងទៅជា 이야 ជាមួយ 야។ ទម្រង់អវិជ្ជមានក៏ដូចគ្នាដែរ។

សំណួរមិនត្រូវការចុងថ្មីទេ — ទម្រង់ដដែលជាមួយសំឡេងឡើងខ្ពស់នៅចុងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប៉ុន្តែបញ្ជា និងការបបួល មានចុងរបស់វាផ្ទាល់។

សព្វនាម និងឃ្លាឆ្លងតាមក៏ប្ដូរដែរ ហើយនេះជាចំណុចដែលអ្នករៀនភ្លេច។ ការដក 요 ចេញទាំងនៅតែនិយាយ 저 ស្ដាប់ទៅដូចជាមនុស្សកំពុងអានក្រដាស។

• 저 → 나 · 제 → 내 · 저희 → 우리
• 네 → 응 ឬ 어 · 아니요 → 아니
• 감사합니다 → 고마워 · 죄송합니다 → 미안해
• -니? ជាមួយ -냐? ក៏ជាចុងសំណួររបស់ 반말 ដែលអ្នកនឹងឮក្នុងរឿងភាគ។ -냐 គ្រោតគ្រាតណាស់ — ស្គាល់វាគ្រប់គ្រាន់ហើយ កុំយកទៅប្រើ។

កម្រិតប្ដូរនៅពាក់កណ្ដាលការសន្ទនា ហើយនោះជារឿងធម្មតា

អ្នកនិយាយភាសាកូរ៉េម្នាក់អាចបើកកិច្ចប្រជុំដោយ 합쇼체 រំកិលទៅ 해요체 ពេលពិភាក្សា ហើយប្រើ 반말 ជាមួយមិត្តរួមការងារដែលគាត់ជិតស្និទ្ធ — ទាំងអស់នេះក្នុងមួយម៉ោង។ កម្រិតដើរតាមពេលវេលា មិនមែនជាស្លាកបិទជាប់នឹងមនុស្សម្នាក់ជារៀងរហូតទេ។

អ្វីដែលនៅថេរគឺទិសដៅ៖ អ្នកមិនចុះក្រោមក្នុងភាពសុភាពជាមួយមនុស្សឋានៈខ្ពស់ជាង បើគាត់មិនបានអញ្ជើញអ្នកទេ។

កំហុសទូទៅ

• លាយកម្រិតក្នុងប្រយោគតែមួយ។ 저는 밥 먹었습니다 그리고 갈게 — ការប្ដូរនេះស្ដាប់ទៅរំខាន ហើយសម្គាល់អ្នកជាអ្នករៀនភ្លាមៗ។
• យក 반말 ដែលរៀនពីរឿងភាគមកប្រើ។ តួអង្គទាំងនោះជាមិត្តជិតស្និទ្ធនឹងគ្នា ឯអ្នកនិងម្ចាស់ហាងមិនមែនទេ។
• គិតថាអាយុតែម្យ៉ាងគត់ជាអ្នកសម្រេច។ ឋានៈក្នុងកន្លែងធ្វើការ ការជួបលើកដំបូង និងកម្រិតសាធារណៈនៃកន្លែងនោះ សុទ្ធតែសំខាន់ដែរ។
• គិតថា 합쇼체 «សុភាពជាង» ដូច្នេះសុវត្ថិភាពជាង។ វាផ្លូវការជាង ហើយជាមួយមិត្តភក្ដិ ភាពផ្លូវការនោះស្ដាប់ទៅដូចជាការចំអក ឬការរក្សាចម្ងាយ។
• ភ្លេចថាសំណួរក៏ប្ដូរដែរ។ 먹어? និង 먹어요? និង 먹습니까? គឺជាសំណួរតែមួយក្នុងកម្រិតបី។

របៀបហ្វឹកហាត់រហូតក្លាយជាទម្លាប់

ការអានអំពីកម្រិតភាសាមិនបង្កើតទម្លាប់ទេ ព្រោះការជ្រើសរើសកើតឡើងលឿនជាងការគិតដឹងខ្លួន។ អ្វីដែលបានផលគឺការស្ដាប់ប្រយោគតែមួយក្នុងកម្រិតផ្សេងៗគ្នា រួចនិយាយតាមទាំងពីរដោយឮៗ រហូតដល់ទម្រង់ខុសនោះស្ដាប់ទៅខុសដោយខ្លួនឯង។

សំណុំពាក្យខាងក្រោមមកពីប្រយោគក្នុងវីដេអូ ដូច្នេះបន្ទាត់នីមួយៗនាំមកជាមួយនូវទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកនិយាយ — នោះជាផ្នែកដែលតារាងក្នុងសៀវភៅសិក្សាផ្ដល់មិនបាន។

បញ្ជីពាក្យភាសាកូរ៉េ →