ShadowingKorean

कोरियाली स्याडोइङ: सुन्ने अभ्यास साँच्चै कसरी गर्ने

स्याडोइङ भनेको रोकिएपछि दोहोर्याउनु होइन। आधा पल पछाडि रहेर सँगसँगै बोल्नु हो।

यस पृष्ठमा
  1. स्याडोइङ भनेको के हो
  2. चार फेरो
  3. अलिक सजिलो सामग्री रोज्नुहोस्
  4. नेपाली बोल्ने तपाईंले खास के सुन्ने
  5. सबैभन्दा धेरै सुनिने दुई खाडल
  6. नेपाली बानीले बनाउने दुई गल्ती
  7. बारम्बार हुने गल्ती, र दिनमा कसरी अटाउने

स्याडोइङ भनेको के हो

स्याडोइङ भनेको अडियोसँग एकैचोटि बोल्नु हो, सेकेन्डको केही अंश पछाडि रहेर। खाली ठाउँ पर्खनुहुन्न। त्यो सानो ढिलाइ नै मुख्य कुरा हो: उल्था गर्ने समय नदिई आवाज सिधै पचाउन बाध्य पार्छ।

रोकिएपछि दोहोर्याउनु फरक अभ्यास हो। त्यो पनि काम लाग्छ, तर त्यसले पहिले टाउकोभित्र वाक्य फेरि जोड्न दिन्छ — सुनाइ ढिलो बनाइराख्ने बानी नै त्यही हो।

EPS-TOPIK को सुनाइमा वाक्य लामो पर्खिँदैन। मनमनै नेपालीमा उल्था गर्न थाल्नुभयो भने अर्को प्रश्न छुट्छ। स्याडोइङले ठ्याक्कै त्यही बानी हटाउँछ।

चार फेरो

एउटै क्लिप, चार पटक। हरेक फेरोको एउटै काम हुन्छ। सुरुमा स्याडोइङ असम्भव लाग्नुको कारण चारै काम एकैचोटि गर्न खोज्नु हो।

एउटा छोटो क्लिपमा दस मिनेट यसो गर्नु एक घण्टा निष्क्रिय सुन्नुभन्दा राम्रो हो। निष्क्रिय सुनाइले चिनजान बढाउँछ; स्याडोइङले बोल्ने क्षमता बनाउँछ।

अलिक सजिलो सामग्री रोज्नुहोस्

मनले गाह्रो सामग्री रोज्न भन्छ। स्याडोइङमा त्यो उल्टो पर्छ — पछ्याउनै सकिएन भने तपाईं बोल्न छाड्नुहुन्छ, अनि यो फेरि सुनाइ मात्र बन्छ।

प्रायः शब्द पहिल्यै थाहा भएका क्लिप छान्नुहोस्। कठिनाइ गति र लयमा हुनुपर्छ, शब्दभण्डारमा होइन। यही कारण लेखिएको पाठसहितका वाक्य-स्तरका सामग्री नाटकका दृश्यभन्दा राम्रा हुन्छन्।

नेपाली बोल्ने तपाईंले खास के सुन्ने

बीचमा परेको सामान्य व्यञ्जन부부 को दोस्रो ㅂ ब जस्तै सुनिन्छ, तर अक्षर उही ㅂ हो। नेपालीमा प र ब फरक शब्द बनाउँछन्, कोरियालीमा बनाउँदैनन् — सबैभन्दा ठूलो फरक यही
वाक्यको अन्तिम प्रत्यय-어요, -습니다, -지만 — काल, नम्रता र जोडाइ सबै यहीँ बस्छन्, र सुरुका सिक्नेको ध्यान अन्त्य आउनुअघि नै हराउँछ
विभक्ति은/는, 이/가, 을/를 — 이/가 र 을/를 चाहिँ नेपाली -ले, -लाई सँग मिल्दाजुल्दा छन्; 은/는 को जोडा नेपालीमा छैन, चाहिँ सबैभन्दा नजिक पर्छ। छोटा र जोड नपर्ने हुँदा बोल्दा छुट्न सजिलो
받침 सर्ने한국어 [한구거] जस्तो सुनिन्छ — अन्तिम व्यञ्जन अर्को अक्षरमा सर्छ
कसिलो व्यञ्जनㄲ ㄸ ㅃ ㅆ ㅉ — यी तपाईंलाई नयाँ आवाज होइनन्, नेपाली क त प का नजिक छन्। खतरा उल्टो छ: ㄱ र ㄲ दुवैलाई क भनी एउटै ठान्ने
क्रियामा पुरुष नखोज्नेनेपालीमा जान्छु, जान्छौ, जान्छ ले को हो भन्ने बताउँछ; कोरियाली प्रत्ययले बताउँदैन

받침 सर्ने कुराले नै कोरियाली छिटो सुनिन्छ। छिटो होइन — अक्षरका सिमाना सरेका हुन्। कानले त्यसको अपेक्षा गर्न थालेपछि गति समस्या रहँदैन।

सबैभन्दा धेरै सुनिने दुई खाडल

पाना र कानबीच दुई कुरा सर्छन्, र ती एउटै किसिमका होइनन्। एउटा आवाजको नियम हो — 받침 अर्को अक्षरमा चिप्लन्छ। अर्को छोट्याइ हो — बोल्नेले साँच्चिकै कम भन्छ। दुवै तल छन्; बाँकी आवाज-नियम आफ्नै लेखमा छन्।

१. 받침 सर्छ — पछाडिको अक्षरमा व्यञ्जनको ठाउँ खाली भए त्यहीँ उफ्रन्छ। लेखाइले कहिल्यै देखाउँदैन।

한국어 → [한구거]कोरियाली भाषा — सिमाना मात्र सरेको
밥을 → [바블]भात (कर्म) — ㅂ पछिल्तिर सर्‍यो
앉아요 → [안자요]बस्नुहोस् — जोडिएको 받침 का दुवै आधा काम लागे
좋아요 → [조아요]राम्रो छ — स्वरका बीचमा ㅎ हराउँछ

अरू आवाज-नियमले फरक ठाउँमा त्यही काम गर्छन् — ㄴ/ㅁ अघि रोकिने आवाज नाकको बन्ने, ㅎ जोडिएर महाप्राण बन्ने, रोकिने आवाजपछि सामान्य व्यञ्जन कसिलो हुने, 이 अघि ㄷ/ㅌ को ㅈ/ㅊ हुने। ती एउटा प्रणाली हुन्, सुनाइको सुझाव होइन, त्यसैले कोरियाली लेखेजस्तो किन सुनिँदैन मा राखिएका छन्।

२. अनि बोलीले छोट्याउँछ। यी आवाजको परिवर्तन होइनन्, छोट्याइ हुन् — सन्देश र उपशीर्षकमा लेखिएकै देख्नुहुन्छ, र नाटकमा यिनैबाहेक अरू सुन्नै पाउनुहुन्न।

그런데 → 근데तर, अँ साँच्चि — मानिसले बोल्ने रूप यही हो
이것은 → 이건 · 이것이 → 이게यो कुरा, विषय र कर्ता रूपमा
저는 → · 나는 → म, विषय रूपमा
무엇을 → · 내 것 → 내 거के (कर्म) · कुरा भन्ने 것 बोल्दा 거

नेपाली बानीले बनाउने दुई गल्ती

पहिलो — सुरुको सामान्य व्यञ्जनलाई घोष बनाउने। नेपालीमा क र ग फरक शब्द बनाउँछन्, त्यसैले 고기 लाई गोगि भन्न मन लाग्छ। कोरियालीमा शब्दको सुरुको ㄱ अघोष हुन्छ। बीचमा पुगेपछि आफैँ ग तिर ढल्किन्छ — त्यसका लागि तपाईंले केही गर्नु पर्दैन।

고기मासु — पहिलो ㄱ क तिर, दोस्रो ㄱ आफैँ ग तिर
가방झोला — सुरुमा ग होइन, घ त झन् होइन
부산बुसान — रोमन अक्षरमा b लेखिए पनि सुरुको ㅂ प तिरै छ
लाई सधैँ दा — 다 सुरुमा त तिर; द तिर हुने त स्वरपछि आउँदा मात्र

दोस्रो — क्रियाको प्रत्ययमा पुरुष खोज्ने। नेपालीमा म जान्छु, तिमी जान्छौ, उहाँ जानुहुन्छ — क्रियाले नै कर्ता को हो भन्छ। कोरियालीमा त्यो हुँदैन: 저는 가요 पनि, 그 사람은 가요 पनि, 형은 가요 पनि — प्रत्यय उही 가요। प्रत्यय बदलियो भने त्यो कसलाई भनिँदै छ (नम्रताको तह) र कहिले (काल) का कारण हो, कर्ताको पुरुष वा वचनका कारण होइन।

एउटा कुरा भने नेपालीसँग राम्रै मिल्छ: कर्ता आदरणीय व्यक्ति भए क्रियामा -시- थपिन्छ। 아버지가 가세요 भन्नु र नेपालीमा बुबा जानुहुन्छ भन्नु उही चलन हो। तर जान्छु र जान्छौ को छुट्याइ कोरियालीमा छँदै छैन।

सुन्दा यसको नतिजा ठूलो हुन्छ। नेपालीमा कर्ता नबोले पनि क्रियाले भरिदिन्छ; कोरियालीमा कर्ता प्रायः बोलिँदैन र क्रियाले पनि भर्दैन — को हो भन्ने सन्दर्भबाट मात्र आउँछ। त्यसैले 갔어요 सुन्दा म गएँ, ऊ गयो, तिनीहरू गए — तीनै हुन सक्छन्। यो कमजोरी होइन, नयाँ बानी हो: वाक्य सुरु हुनुअघि कसको कुरा भइरहेको थियो, त्यो समातिराख्नुहोस्।

बारम्बार हुने गल्ती, र दिनमा कसरी अटाउने

पन्ध्र मिनेट, एउटा क्लिप, चार फेरो — यत्ति एक पूरा सत्र हो। गनगन गर्न राजी हुनुहुन्छ भने कामतिर जाँदा बाटैमै हुन्छ। यस साइटका हरेक सेट भिडियोबाट आएका हुन्, त्यसैले अडियोमा स्याडोइङ गरेपछि तलको शब्द तालिकाबाट शब्द फेरि जाँच्न सक्नुहुन्छ।

कोरियाली शब्दावली सूची →

सबै गाइड