ShadowingKorean

कोरियाली विभक्ति 은/는 र 이/가: सबैलाई अल्झाउने जोडी

दुवैले कर्ता जनाउँछन् तर साटासाट मिल्दैन। नेपालीमा विभक्ति त छ — तर -ले र 이/가 उस्तै होइनन्, र 은/는 को काम गर्ने अनिवार्य चिह्न नेपालीमा छैन।

यस पृष्ठमा
  1. छोटो जवाफ — र नेपालीमा नभएको एउटा कुरा
  2. पहिलो जाल: -ले र 이/가 उस्तै होइनन्
  3. नयाँ कुरा 이/가, चिनिसकेको कुरा 은/는
  4. क्रियाले विभक्ति तोक्छ — तपाईंको नेपाली वाक्यले होइन
  5. 은/는 ले नबोलिकनै तुलना बोकाउँछ
  6. प्रश्नवाचक शब्द कर्ता भए 이/가 — जवाफले पनि त्यही राख्छ
  7. 은/는 कर्ता-चिह्न नै नहुने ठाउँ
  8. नेपाली बोल्नेले गर्ने छवटा गल्ती
  9. बानी कसरी बसाल्ने

छोटो जवाफ — र नेपालीमा नभएको एउटा कुरा

नेपालीमा विभक्ति छ — -ले, -लाई, -मा, -बाट, -को, -सँग। नामपछि टुक्रा जोडेर भूमिका देखाउने विचार तपाईंलाई नयाँ होइन। अल्झाउने कुरा अर्कै छ: कोरियालीमा एउटै कर्ताका लागि दुई फरक चिह्न छन्, र तीमध्ये एउटाको काम गर्ने अनिवार्य विभक्ति नेपालीमा छैन।

이/가 ले कर्तालाई औँल्याउँछ — यही हो은/는 ले कर्तालाई उठाएर छुट्टै राख्छ — यसको कुरा गर्दा…, र प्रायः पछाडि नबोलिएको तुलना लुकेको हुन्छ। नेपालीमा यसको सबैभन्दा नजिकको सहारा चाहिँ हो। 은 कि 는, 이 कि 가 भन्ने छनोट भने पूरै ध्वनिको कुरा हो: व्यञ्जनपछि 은 र 이, स्वरपछि 는 र 가। हान्गुलमा अन्तिम व्यञ्जन (받침) अक्षरभित्रै देखिने भएकाले यो भाग यान्त्रिक छ र एक हप्तामै आफैँ हुन्छ।

있어요किताब छ। — किताबतिर औँल्याउँदै
있어요किताब चाहिँ छ। — …कलम छैन कि
했어요मैले गरेँ। — अरू कसैले होइन
했어요मैले चाहिँ गरेँ। — तपाईंले नि?

चाहिँ राम्रो सहारा हो तर बराबर होइन। नेपालीमा त्यो ऐच्छिक छ र हालेपछि तुलना बलियो सुनिन्छ; कोरियालीमा 은/는 धेरै ठाउँमा तुलनाबिनै आउँछ — 저는 네팔 사람이에요 मा कुनै विरोध छैन। त्यसैले 'जहाँ चाहिँ हाल्न मिल्छ, त्यहाँ प्रायः 은/는' भन्ने सूत्र काम लाग्छ, तर उल्टो दिशामा नमिल्न सक्छ।

पहिलो जाल: -ले र 이/가 उस्तै होइनन्

नेपालीमा कर्तामा -ले लाग्ने कि नलाग्ने भन्ने कुरा क्रिया सकर्मक हो कि होइन र काल कुन हो भन्नेमा भर पर्छ। सकर्मक क्रियाको भूत/पूर्ण कालमा -ले अनिवार्य छ (मैले चिठी लेखेँ), वर्तमान–भविष्यमा ऐच्छिक हुन्छ, र अकर्मकमा कर्ता प्रायः नाङ्गै रहन्छ (म गएँ)। कोरियालीको 이/가 ले यीमध्ये केही पनि हेर्दैन: सकर्मक होस् वा अकर्मक, भूत होस् वा वर्तमान, कर्ताले 이/가 नै लिन्छ।

갔어요.म गएँ। — अकर्मक क्रिया, नेपालीमा कर्ता नाङ्गो
편지를 썼어요.मैले चिठी लेखेँ। — सकर्मक भूतकाल, नेपालीमा -ले अनिवार्य; कोरियालीमा भने उही 가
와요.पानी पर्दै छ। — नेपालीमा विभक्ति छैन, कोरियालीमा 가 चाहिन्छ
사장님 서류를 보셨어요.मालिकले कागजपत्र हेर्नुभयो। — नेपालीमा -ले; कोरियालीमा 이 (उच्च आदरमा 께서)
저로 편지를 썼어요. — -ले को अर्को काम (साधन) मात्र (으)로 बन्छ; कर्तामा कहिल्यै होइन

यसरी नेपालीको एउटै -ले कोरियालीमा दुई ठाउँ पुग्छ — कर्ता भए 이/가 वा 은/는, साधन भए (으)로 (चम्चाले खाएँ → 숟가락으로 먹었어요)। साधनको कुरा अर्को पाठ मा छ।

नयाँ कुरा 이/가, चिनिसकेको कुरा 은/는

यो सबैभन्दा भरपर्दो जाँच हो, र यसैले देखाउँछ किन एउटै नामले छोटो कथाभित्रै विभक्ति फेर्छ।

옛날에 할머니 살았어요.उहिले एउटा बूढी आमै बस्थिन्। — पहिलो पटक नाम लिइयो, सुन्नेलाई नयाँ
그 할머니 아주 친절했어요.ती बूढी आमै साह्रै दयालु थिइन्। — अब सुन्नेले उनलाई चिनिसके

अङ्ग्रेजीले यो काम athe ले गर्छ; नेपालीमा एउटात्यो/ती ले सघाउँछन्, तर ती अनिवार्य होइनन्। कोरियालीमा 그 जस्ता शब्द त छन्, तर नयाँ र चिनिएको छुट्याउने अनिवार्य साधन छैन — त्यसैले भार विभक्तिमाथि आउँछ। कोरियालीले एउटात्यो कहाँ लुकाएको छ भनेर कहिल्यै सोच्नुभएको छ भने — यहीँ।

क्रियाले विभक्ति तोक्छ — तपाईंको नेपाली वाक्यले होइन

은/는 र 이/가 को अन्योल प्रायः विषय र जोडको कुरा हो। यो खण्ड अर्कै समस्या हो: केही कोरियाली क्रियाले निश्चित विभक्ति नै खोज्छन्, र त्यो तपाईंको नेपाली वाक्यले सुझाएको भन्दा फरक हुन्छ।

친구 만나요.साथीलाई भेट्छु। — नेपालीको -लाई देखेर 에게 नलेख्नुहोस्
버스 타요.बसमा चढ्छु। — नेपालीको -मा देखेर 버스에 नलेख्नुहोस्
의사 됐어요.डाक्टर बनेँ। — 되다 ले 가 लिन्छ, 를 होइन
한국어 잘해요.कोरियाली राम्ररी बोल्छु। — 잘하다 क्रिया हो, त्यसैले 를
저는 학생 아니에요.म विद्यार्थी होइन। — 아니다 ले 이/가 खोज्छ

एउटा जोडी छिट्टै छुट्याउनुहोस्। 좋다 विशेषण हो ('राम्रो छ / मन पर्ने खालको छ') र 이/가 लिन्छ; 좋아하다 क्रिया हो ('मन पराउँछ') र 을/를 लिन्छ। यहाँ नेपालीले सघाउँछ: मलाई कफी मन पर्छ मा पनि व्याकरणको कर्ता कफी हो, होइन — 커피가 좋아요 जस्तै। तर अनुभव गर्नेको चिह्न फुट्छ: नेपालीको मलाई यहाँ 저에게 होइन, 저는 हुन्छ।

저는 커피 좋아요.मलाई कफी मन पर्छ। — कफी नै कर्ता, त्यसैले 가
저는 김치 좋아해요.म किमची मन पराउँछु। — 좋아하다 सकर्मक हो, त्यसैले 를

यी कुरा कुनै नियमबाट निकाल्न मिल्दैन। क्रिया र त्यसको विभक्ति सँगै एउटै टुक्रा बनाएर सिक्नुहोस्친구를 만나다, 버스를 타다, 의사가 되다। विभक्तिलाई क्रियाकै अंश ठान्नुहोस्, पछि छान्ने कुरा होइन।

은/는 ले नबोलिकनै तुलना बोकाउँछ

दोस्रो कुराको नाम नलिए पनि 은/는 ले सुन्नेलाई 'अर्को पनि आउँदै छ' भन्ने अनुभूति दिन्छ — नेपालीको चाहिँ कै अनुभूति। त्यसैले देख्दा सोझो लाग्ने वाक्य पनि अनौठो सुनिन सक्छ।

김치 좋아해요.किमची चाहिँ मन पराउँछु… — अरू कुरा चाहिँ पर्दैन कि?
김치 좋아해요.किमची मन पराउँछु। — सपाट वाक्य, कुनै लुकेको अर्थ छैन

कुनै कोरियालीले तपाईंको प्रशंसा सुनेर अलि मुस्कुराएका छन् भने कारण यही हुन सक्छ। 한국어는 잘하시네요 ले कोरियाली चाहिँ राम्रो बोल्नुहुन्छ भन्ने सुनाउँछ — अरू कुरा चाहिँ…। कामको ठाउँमा कसैको तारिफ गर्दा 은/는 भन्दा विभक्ति छोडेको सोझो वाक्य (한국어 잘하시네요) सुरक्षित हुन्छ।

प्रश्नवाचक शब्द कर्ता भए 이/가 — जवाफले पनि त्यही राख्छ

प्रश्नवाचक शब्द कर्ता हुँदा 이/가 लिन्छ (누가 왔어요? · 뭐가 좋아요? · 어디가 아파요?), किनभने प्रश्नको जोड नै त्यो अज्ञात कर्तामा छ; जवाफले त्यही अज्ञात कुरा दिने भएकाले 이/가 नै राख्छ। अन्य ठाउँमा प्रश्नवाचक शब्दले अर्कै विभक्ति लिन्छ वा केही लिँदैन — 어디 가요?, 어디에서 만나요?, 뭐 먹었어요?

왔어요?को आयो?
동생 왔어요.भाइ आयो।
동생 왔어요.भाइ चाहिँ आयो। — यसले अर्कै प्रश्नको जवाफ दिन्छ

नेपालीमा यही ठाउँमा कोकसले फेरिन्छ — को आयो? तर कसले खायो?। कोरियालीमा त्यो फेरबदल छैन: दुवैमा 누가। सानो कुरा हो, तर बोल्दा दिनहुँ आउँछ।

은/는 कर्ता-चिह्न नै नहुने ठाउँ

은/는 विषयमा लाग्छ, र विषय कर्ता नै हुनुपर्दैन — समय, ठाउँ वा कर्ममा पनि बस्न सक्छ। 이/가 ले यो गर्न सक्दैन। नेपालीको चाहिँ पनि जहाँ पनि जोडिने भएकाले यो खण्ड तपाईंलाई सहज लाग्नेछ।

오늘 바빠요.आज चाहिँ व्यस्त छु। — अरू दिनको कुरा फरक होला
여기 처음이에요.यो ठाउँ चाहिँ पहिलो पटक हो।
그건 저 몰라요.त्यो चाहिँ मलाई थाहा छैन। — अरू कसैलाई थाहा होला

नेपाली बोल्नेले गर्ने छवटा गल्ती

बानी कसरी बसाल्ने

नियमले जाँच पास गराउँछ; छनोट आफैँ हुने बनाउने कुरा भने अर्थसहित सयौँ पटक सुन्नु हो। विभक्तिमा जोड पर्दैन र छिटो बोल्दा हराउँछ — सँगै बोल्दा मुखले निकाल्नै पर्छ।

एउटा विभक्ति फेरिँदा अर्थ फेरिने छोटा जोडी अभ्यास गर्नुहोस्, दुवै रूप ठूलो स्वरमा। 은/는 र 이/가 ले सोच्न नलगाएपछि अर्को चार परिवार — 을/를, 에 र 에서, (으)로 अनि 도/만/부터/까지 — पालो पर्खिरहेका छन्।

कोरियाली शब्दावली सूची →

सबै गाइड