ShadowingKorean

कोरियाली वाक्य क्रम: क्रिया सधैँ अन्त्यमा — नेपालीसँग कहाँ मिल्छ, कहाँ फुट्छ

नेपाली पनि कर्ता–कर्म–क्रिया हो, त्यसैले आधा काम सकिसक्यो; बाँकी आधा हो — नकारको ठाउँ, क्रियाले खोज्ने विभक्ति, र कोरियाली क्रियाले 'कसले' नभन्ने कुरा।

यस पृष्ठमा
  1. क्रिया अन्त्यमा — यो त तपाईंलाई पहिल्यै आउँछ
  2. अर्थ अन्त्यमा बस्छ — यो पनि दुवै भाषामा उस्तै
  3. क्रियाबाहेक सबै सर्न सक्छ
  4. नकारको दुई ठाउँ — र एउटाले शब्द चिर्छ
  5. बुझाउने वाक्यांश नामभन्दा अगाडि — यो पनि नेपालीजस्तै
  6. कर्ता हराउँछ — तर कोरियाली क्रियाले 'कसले' भन्दैन
  7. नेपाली बोल्नेले सच्याउनुपर्ने तीन बानी
  8. बानी कसरी बसाल्ने

क्रिया अन्त्यमा — यो त तपाईंलाई पहिल्यै आउँछ

अङ्ग्रेजी बोल्नेका लागि यो पाठ सबैभन्दा गाह्रो हो; तपाईंका लागि होइन। नेपाली पनि कर्ता–कर्म–क्रिया हो, र म भात खान्छु अनि 저는 밥을 먹어요 मा क्रम शब्दै शब्द मिल्छ। त्यसैले यो लेखको ठाउँ दुई भाषा फुट्ने बिन्दुमा खर्च गर्नेछौँ।

저는 밥을 먹어요.म भात खान्छु। — म / भात / खान्छु: क्रम उही
저는 어제 친구를 만났어요.मैले हिजो साथीलाई भेटेँ। — क्रम उही, तर नेपालीमा कर्तामा -ले थपियो
먹었어요?खाना खानुभयो? — प्रश्नमा दुवै भाषामा केही उल्टाउनु पर्दैन

प्रश्न बनाउन कोरियालीमा केही उल्टाउनु पर्दैन — नेपालीमा जस्तै स्वर उकास्नु र अन्त्यको रूपले पुग्छ। बोलीमा कोरियालीले पछि सम्झेको अंश क्रियापछि थप्छ (밥 먹었어, 나는), नेपालीमा खाइसकेँ, मैले त भनेजस्तै। लेख्दा भने क्रिया सर्दैन।

अर्थ अन्त्यमा बस्छ — यो पनि दुवै भाषामा उस्तै

काल, नकार र आदर — तीनै कोरियालीमा वाक्यको पुछारमा बस्छन्। नेपालीमा पनि त्यसै हो, त्यसैले 'अन्त्यसम्म पर्खने' बानी तपाईंसँग पहिल्यै छ। EPS-TOPIK जस्ता जाँचको सुन्ने भागमा यही बानीले बचाउँछ।

저는 밥을 먹었어요.मैले खाएँ।
저는 밥을 먹지 않았어요.मैले खाइनँ
저는 밥을 먹을 거예요.खानेछु

तीनवटै वाक्यको पहिलो पाँच अक्षर उस्तै छन् — 저는 밥을 먹। नेपालीमा पनि खाएँ / खाइनँ / खानेछु को भेद क्रियाकै पुछारमा छ, त्यसैले यो तर्क नौलो लाग्दैन।

तर एउटा कुरा फुट्छ, र त्यही यो लेखको मुख्य कुरा हो: कोरियालीको नकार सधैँ अन्त्यमा बस्दैन — एउटा रूपले क्रियाभन्दा अगाडि छुट्टै शब्द उभ्याउँछ।

क्रियाबाहेक सबै सर्न सक्छ

विभक्तिले भूमिका बोकेपछि शब्दको ठाउँ स्वतन्त्र हुन्छ — नेपालीमा जस्तै। ठाउँ सार्नु जोड दिने कुरा हो, व्याकरणको होइन।

저는 어제 친구를 만났어요.सामान्य क्रम
어제 저는 친구를 만났어요.हिजो मा जोड — कहिले भन्ने कुरा अगाडि आयो
친구를 저는 어제 만났어요.साथीलाई मा जोड — कसलाई भन्ने कुरा अगाडि आयो

तीनै वाक्य शुद्ध छन् र अर्थ एउटै हो। 를 ले 친구 लाई जहाँ राखे पनि कर्म नै राख्छ।

यहाँ एउटा सूक्ष्म फरक छ। नेपालीमा -लाई प्रायः मान्छे र निश्चित वस्तुमा मात्र लाग्छ; भात खाएँ मा भात नाङ्गो छ। कोरियालीमा भने भात होस् या साथी, कर्ममा 을/를 लाग्न सक्छ — त्यसैले स्वतन्त्रता फराकिलो छ, तर सर्त एउटा छ: शब्द सारेपछि विभक्ति छोड्नु हुँदैन।

저는 먹었어요.भात मैले खाएँ। — 을 भएकाले 밥 अगाडि आए पनि कर्म रहन्छ
밥 저는 먹었어요. — विभक्ति छोडेको नाम क्रियाकै छेउमा बस्नुपर्छ; छोड्ने र सार्ने दुवै सँगै मिल्दैन

नसर्ने कुरा भनेको कुन क्रियाले कुन विभक्ति खोज्छ भन्ने हो। त्यो जोडी बाँधिएको छ, र तपाईंको नेपाली वाक्यले कहिलेकाहीँ उल्टो सुइँको दिन्छ।

친구 만나요.साथीलाई भेट्छु। — नेपालीमा -लाई, तर कोरियालीमा 를 (에게 होइन)
버스 타요.बसमा चढ्छु। — नेपालीमा -मा, तर कोरियालीमा 를
한국어 잘해요.कोरियाली राम्ररी बोल्छु। — 잘하다 क्रिया हो, त्यसैले 를 लिन्छ
의사 됐어요.डाक्टर बनेँ। — 되다 ले सधैँ 가 खोज्छ, 를 कहिल्यै होइन
학생 아니에요.विद्यार्थी होइन। — 아니다 ले 이/가 खोज्छ, 은/는 होइन

नकारको दुई ठाउँ — र एउटाले शब्द चिर्छ

नेपालीमा नकार क्रियासँगै टाँसिन्छ — प्रायः पछाडि (जान्छु → जान्न, गएँ → गइनँ, छ → छैन), तर आज्ञामा अगाडि उपसर्ग भएर पनि (नजानुहोस्, नगर्नुहोस्)। त्यसैले नकार क्रियाभन्दा अगाडि आउनु आफैँमा नौलो होइन; नौलो कुरा त्यो छुट्टै शब्द हुनु हो। कोरियालीमा दुई बाटो छन्: क्रियाभन्दा अगाडि छुट्टै शब्द भएर बस्छ (बोलीमा यही सुनिन्छ), -지 않다 क्रियाको अन्त्यमा जोडिन्छ (लेखाइ र औपचारिक कुरामा)।

먹어요.खान्न। — छोटो रूप, दैनिक बोली
지 않아요.खान्न। — लामो रूप, अलि औपचारिक
가요.जान सक्दिनँ। — नचाहेको होइन, नसकेको

भनेको 'गर्दिनँ', भनेको 'सक्दिनँ' — नेपालीमा पनि यी दुई अर्थ छुट्टै छन्। नयाँ कुरा को ठाउँ हो: नाम + 하다 क्रियामा त्यो बाहिर बस्दैन, नाम र 하다 को बीचमा पस्छ।

공부 해요.पढ्दिनँ। — 안 공부해요 होइन
해요.काम गर्दिनँ।
좋아해요.मन पराउन्न। — 좋아하다 एउटै शब्द हो, 안 बाहिरै रहन्छ
공부하지 않아요.लामो रूप कहिल्यै चिरिँदैन — शङ्का लागे यही चलाउनुहोस्

तीनवटा क्रिया भने नकार गरिँदैनन्; तिनको ठाउँमा अर्कै शब्द आउँछ। 안 있다 भन्ने हुँदैन।

있다 → 없다छ → छैन
알다 → 모르다थाहा छ → थाहा छैन
맛있다 → 맛없다मीठो छ → मीठो छैन

अर्थमा पहिलो जोडी नेपालीको छ/छैन जस्तै लाग्छ, तर बनोट उस्तै होइन: छैन भनेको कै नियमित नकार हो भने 없다 आफैँमा अर्को शब्द हो। तेस्रो जोडी पनि त्यस्तै हो। दोस्रो चाहिँ फरक छ — नेपालीमा जान्नु लाई नियमित नकार गर्न मिल्छ (जान्दिनँ), तर 알다 को नकार बिलकुलै अर्को शब्द 모르다 हो। 못 को लामो रूप -지 못하다 हो, र यहाँ 하다-क्रिया चिरिँदैन (공부하지 못해요)।

बुझाउने वाक्यांश नामभन्दा अगाडि — यो पनि नेपालीजस्तै

नामलाई बुझाउने वाक्यांश कोरियालीमा नामभन्दा अगाडि आउँछ — नेपालीमा जस्तै। लामो कोरियाली वाक्य देखेर डराउनु पर्दैन: नामभन्दा अगाडिको लामो टुक्रा त्यही नामको वर्णन हो।

제가 어제 읽은मैले हिजो पढेको किताब — 읽은 र पढेको उही ठाउँमा
옆집에 사는 사람छेउको घरमा बस्ने मान्छे — 사는 र बस्ने उही ठाउँमा

नेपालीको पढेकोपढ्ने जस्तै कोरियालीमा पनि रूप फेरिन्छ: -(으)ㄴ, -는, -(으)ㄹ। मिल्ने कुरा धेरै भएकाले यो विषय सजिलो छ, तर तीन रूपको काल-भेद आफैँमा एउटा प्रणाली हो — त्यसको छुट्टै पाठ छ।

कर्ता हराउँछ — तर कोरियाली क्रियाले 'कसले' भन्दैन

सन्दर्भले थाहा दिने कुरा कोरियालीले छोड्छ, प्रायः कर्ता — यो पनि नेपालीजस्तै। तर यहीँ एउटा ठूलो फरक लुकेको छ।

नेपालीमा कर्ता छोडे पनि क्रियाले बताइदिन्छ: गएँ भनेपछि 'म', गयो भनेपछि 'ऊ', जानुभयो भनेपछि 'तपाईं/उहाँ'। कोरियाली क्रियाले पुरुष र वचन देखाउँदैन — 갔어요 ले ती तीनै बुझाउँछ, र कसले भन्ने कुरा सन्दर्भबाट मात्र आउँछ। एउटा सङ्केत भने छ: कर्ता आदरणीय भए क्रियामा -시- छिर्छ (가셨어요), त्यसैले त्यो 'म' चाहिँ होइन।

밥 먹었어요?खाना खानुभयो? — कर्ता छैन; सोधेको भएकाले 'तपाईं'
네, 먹었어요.हो, खाएँ। — जवाफ भएकाले 'म'
어디 가요?कहाँ जाँदै हुनुहुन्छ? — रूप उही, कसको कुरा हो सन्दर्भले छुट्याउँछ

काममा दुई-तीन जनाको कुरा एकसाथ चल्दा 저는, 사장님은 भनेर विषय खोल्नुहोस्। तर हरेक वाक्यमा 저는 थप्नु अर्को अति हो — सुन्नेलाई थाहा छ भने छोड्नुहोस्।

नेपाली बोल्नेले सच्याउनुपर्ने तीन बानी

बानी कसरी बसाल्ने

पढ्दा दिमागले क्रम मिलाउने समय पाउँछ; सुन्दा पाउँदैन। सेडोइङ — सुनेको वाक्य सँगसँगै दोहोर्‍याउने अभ्यास — ले कोरियाली गतिमै कोरियाली क्रम निकाल्न बाध्य पार्छ।

छोटा वाक्यबाट सुरु गर्नुहोस्, जहाँ अन्त्य फेरिँदा अर्थ पल्टिन्छ: 먹었어요 / 먹지 않았어요 / 먹을 거예요। तलको शब्द-सूचीका शब्द राखेर कामको ठाउँमा दिनहुँ चाहिने वाक्य आफैँ बनाउनुहोस्।

कोरियाली शब्दावली सूची →

सबै गाइड