ShadowingKorean

कोरियाली उच्चारण नियम: लेखेजस्तो किन सुनिँदैन

अन्तिम व्यञ्जनका २७ हिज्जे बोल्दा ७ आवाजमा झर्छन्। यत्ति बुझे पाना र कानबीचको खाडल धेरै हदसम्म पुरिन्छ।

यस पृष्ठमा
  1. चार शृङ्खलाको बानी, तीन शृङ्खलाको भाषा
  2. २७ हिज्जे, ७ आवाज
  3. स्वर आएपछि आवाज फर्किन्छ — सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण भाग यही हो
  4. छिमेकीको तरिका सर्छ — नेपालीमा सर्ने कुरा चाहिँ अर्कै
  5. रोकिने आवाजपछि सामान्य व्यञ्जन कसिलो हुन्छ
  6. ㅎ हराउँछ वा जोडिन्छ; अनि 이 अघिको ㄷ र ㅌ
  7. त्यसैले कोरियाली छिटो होइन

चार शृङ्खलाको बानी, तीन शृङ्खलाको भाषा

नेपालीमा रोकिने आवाजका चार शृङ्खला छन् — क, ख, ग, घ (अघोष/घोष × अल्पप्राण/महाप्राण)। काल र गाल फरक शब्द हुन्, त्यसैले तपाईंको कान घोष कि अघोष मा तालिम पाइसकेको छ।

कोरियालीमा शृङ्खला तीन छन् र आधार अर्कै — सामान्य ㄱ, महाप्राण ㅋ, कसिलो ㄲ। घोष–अघोषले यहाँ शब्द फरक पार्दैन: सामान्य ㄱ सुरुमा क जस्तै, स्वरका बीचमा आफैँ ग जस्तै — कोरियाली कानलाई ती एउटै हुन्। सुरु यसरी: ㄲ कसेको क, ㅋ चाहिँ ख, ㄱ ती दुईको बीचमा।

부부पति-पत्नी — दुवै ㅂ एउटै अक्षर; पहिलो प जस्तै, दोस्रो ब जस्तै
달 · 탈 · 딸चन्द्रमा · मुकुन्डो · छोरी — नेपाली कानले पहिलो र तेस्रोलाई एउटै त ठान्न सक्छ
ㄱ लाई घ · ㅂ लाई भ✗ — कोरियालीमा घोष महाप्राण शृङ्खला छैन; घ ध भ निकाले कोरियाली कानले प्रायः महाप्राण ㅋ ㅌ ㅍ सुन्छ

२७ हिज्जे, ७ आवाज

अक्षरको तल्लो तलामा (받침) २७ फरक हिज्जे आउन सक्छ। शब्दान्तमा ती जम्मा सात आवाज बन्छन्: ㄱ ㄴ ㄷ ㄹ ㅁ ㅂ ㅇ। बाँकी सबै यिनैमध्ये एउटामा झर्छन्।

यहाँ तपाईंलाई ठूलो सुविधा छ: ती सातै आवाज नेपाली शब्दान्तमा पहिल्यै आउँछन् — ㄱ ठीक, ㄴ मन, ㄷ हात, ㄹ फूल, ㅁ घाम, ㅂ चुप, ㅇ रङ। धेरै भाषाका सिक्नेलाई ㄹ ले दुःख दिन्छ, तपाईंलाई दिँदैन। नयाँ कुरा एउटै: अन्तिम क् त् प् मा हावा छोडिँदैन।

옷 · 옺 · 옽 → सबै [옫]ㅅ ㅆ ㅈ ㅊ ㅌ ㅎ सबै त् मा झर्छन्
꽃 → [꼳]ㅊ बाट त्
앞 → [압]ㅍ बाट प्
닭 → [닥]दुईमध्ये एउटा मात्र — यहाँ दोस्रो
값 → [갑]ㅄ बाट प्

जोडिएका 받침 मा प्रायः पहिलो बाँच्छ — ㄼ ㄽ ㄾ ㅀ ㄳ ㄵ ㄶ — तर ㄺ ㄻ ㄿ मा दोस्रो। केही शब्दले त्यो पनि तोड्छन् (밟다 चाहिँ [밥따]), त्यसैले नियम नभनी प्रवृत्ति मान्नुहोस्।

स्वर आएपछि आवाज फर्किन्छ — सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण भाग यही हो

माथिको तह लगाइ शब्दान्तमा र अर्को व्यञ्जनअघि मात्र लागू हुन्छ। पछाडि स्वरले सुरु हुने अक्षर आयो भने 받침 त्यो खाली ठाउँमा उफ्रन्छ, आफ्नो साँचो आवाज फर्काएर। हिज्जेले नसुनिने भेद किन जोगाउँछ भन्ने कारण यही हो: ती सिँगार होइनन्, पर्खिरहेका हुन्।

꽃 [꼳] → 꽃이 [꼬치]꼬디 होइन — ㅊ सधैँ त्यहीँ थियो
옷 [옫] → 옷이 [오시]ㅅ फर्किन्छ
앞 [압] → 앞이 [아피]ㅍ फर्किन्छ
닭 [닥] → 닭이 [달기]ㄺ का दुवै आधा काम लाग्छन्
값 [갑] → 값이 [갑씨]ㅄ ले पनि दुवै

प्रायः सबैले यो उल्टो भेट्छन् — 꽃 लाई [꼳] घोक्छन्, अनि [꼬치] सुन्दा अर्कै शब्द ठान्छन्। त्यो उही शब्द हो, अन्ततः पूरै बोलिएको। EPS-TOPIK को सुनाइमा कानमा [꼬치] पर्छ, विकल्पमा लेखिएको हुन्छ 꽃이।

छिमेकीको तरिका सर्छ — नेपालीमा सर्ने कुरा चाहिँ अर्कै

ㄴ र ㅁ अगाडि रोकिने आवाज नाकको आवाज बन्छ। ㄹ को छेउमा परेको ㄴ चाहिँ ㄹ बन्छ। दुवै लेखाइमा देखिँदैन र दुवै मानक उच्चारण हुन्।

नेपालीमा पनि छेउछाउका आवाज मिल्छन्, तर सर्ने गुण फरक: दुवैमा अघिल्लो आवाज पछिल्लोसँग मिल्न जान्छ — अङ्क, अन्त, अम्बा मा नाकको आवाजले पछिको व्यञ्जनको उच्चारण-स्थान लिन्छ; कोरियालीमा रोकिने आवाजले पछिको नाकको तरिका लिन्छ, ठाउँ आफ्नै राख्छ।

합니다 → [함니다]ㅂ बाट ㅁ — भाषाकै सबैभन्दा धेरै सुनिने शब्द
국물 → [궁물]ㄱ बाट ㅇ अर्थात् ङ
앞머리 → [암머리]ㅍ पहिले प्, अनि म् — दुई पाइला
신라 → [실라]ㄴ बाट ㄹ
설날 → [설랄]त्यही कुरा, जोर्नी देखिने ठाउँमा

रोकिने आवाजपछि सामान्य व्यञ्जन कसिलो हुन्छ

[ㄱ ㄷ ㅂ] पछि आउने ㄱ ㄷ ㅂ ㅅ ㅈ चाहिँ ㄲ ㄸ ㅃ ㅆ ㅉ बन्छन्। लेखाइमा चिह्न हुँदैन, र थाहा भएकै शब्द बिरानो सुनिनुको मुख्य कारण यही हो।

पहिलो खण्ड यहाँ काम लाग्छ: कसिलो आवाज निकाल्न गाह्रो छैन, त्यो नेपाली क त प को नजिक छ। अप्ठ्यारो पहिचानमा हुन्छ — लेखाइमा सामान्य व्यञ्जन देखिन्छ।

학교 → [학꾜]ㄱ पछि ㄱ
먹다 → [먹따]ㄱ पछि ㄷ
숙제 → [숙쩨]ㄱ पछि ㅈ
식당 → [식땅]ㄱ पछि ㄷ

ㅎ हराउँछ वा जोडिन्छ; अनि 이 अघिको ㄷ र ㅌ

घोष आवाजका बीचमा परेको ㅎ कमजोर हुँदै हराउँछ। ㄱ ㄷ ㅂ ㅈ सँग ठोक्किँदा जोडिएर महाप्राण बन्छ — ㅋ ㅌ ㅍ ㅊ। यो नेपाली कानलाई सजिलो छ: क् मा ह मिसिँदा ख आउनुजस्तै।

좋아요 → [조아요]ㅎ हराउँछ
축하 → [추카]ㄱ र ㅎ जोडिएर ㅋ
좋다 → [조타]ㅎ र ㄷ जोडिएर ㅌ
같이 → [가치]सँगै — लेखिन्छ 같이, बोलिन्छ 가치
해돋이 → [해도지]सूर्योदय

अन्तिम दुई पंक्तिको नियममा दुई सर्त चाहिन्छ: ㄷ वा ㅌ 받침 हुनुपर्छ, र 이 वा 히 ले छुट्टै विभक्ति वा प्रत्यय सुरु गर्नुपर्छ। एउटै शब्दभित्र केही हुँदैन — 어디, 잔디, 디자인 मा ㄷ उही रहन्छ।

त्यसैले कोरियाली छिटो होइन

यहाँका सबै नियमले एउटै काम गर्छन्: सिमाना हटाउँछन् वा भेद तह लगाउँछन्, ताकि बोली बगोस्। कानसम्म आइपुग्नेमा पानाभन्दा कम धार हुन्छ — र तपाईं ती धार गन्दै पछ्याउँदै हुनुहुन्थ्यो। गति कहिल्यै समस्या थिएन।

यो पढेर मात्र भित्र पस्दैन। एउटा वाक्य बजाउनुहोस्, लेखिएको हेर्नुहोस्, नमिलेको ठाउँ आफैँ खट्कन दिनुहोस् — स्याडोइङ ले यही काम गर्छ। अक्षर नै अलमल्याउँछ भने पहिले हाङ्गुल हेर्नुहोस्।

कोरियाली शब्दावली सूची →

सबै गाइड